Wie is Hendrik?
Hendrik Bogaert werd op 30 augustus 1968 geboren als derde telg in een gezin met 4 kinderen. Zijn jeugdjaren waren onbezorgd en gelukkig.
Vader Rik en moeder Leentje stimuleerden de kinderen An, Tom, Hendrik en Peter-Jan om zoveel mogelijk actief te zijn in hun gemeente. Hendrik was misdienaar, zat in de scouts, leerde judo en speelde voetbal, maar leefde zich uiteindelijk ten volle uit in de atletiek. Hij schopte het tot West-Vlaams kampioen 800 meter op de piste, zette de tweede beste Belgische jaartijd junioren neer en werd geselecteerd voor de Memorial Van Damme atletiekmeeting in 1986.
De kracht van mensen
Toen Hendrik 11 jaar oud was, overleed zijn vader onverwacht. Dit heeft hem getekend. Het is wellicht hierdoor dat hij zich goed kan inleven in het verdriet van mensen en ook weet hoe belangrijk een luisterend oor kan zijn. Zijn moeder nam de leiding van het familiebedrijf over. Ze genoot in eerste instantie weinig vertrouwen in het bedrijfsleven, had vier kinderen en werd geconfronteerd met een economie die niet te denderend draaide. Maar samen met haar nieuwe man Edwin heeft ze het toch klaargespeeld en dat heeft Hendrik naast een gevoel van dankbaarheid een groot vertrouwen meegegeven in wat mensen kunnen verwezelijken.
Het lager onderwijs genoot Hendrik in de Vrije Basisschool De Klimtoren in Jabbeke. Voor zijn middelbare studies trok Hendrik naar Brugge. Hij volgde er de wetenschappelijke A in het Sint-Xaveriusinstituut, beter gekend als 'De Frères' waar hij de beste herinneringen aan over houdt.
Studentikoos
Na zijn middelbare studies trok Hendrik naar Leuven. Daar was hij kandidaat voor het praesesschap van Ekonomika. Ploeg Humphrey maakte zich op voor een heuse verkiezingsstrijd en won deze legendarische slag met glans. Het hoeft niet gezegd dat hij in die periode niet zo heel veel gesignaleerd werd in de les.
Hendrik heeft alleen maar goede herinneringen aan zijn studententijd. A-typisch was dat het bierdrinken hem niet zo goed afging. Op cantussen deponeerde hij dan ook telkens onopvallend een emmertje waar hij zijn bier in kieperde.
Nadien volgde hij nog een vijfde jaar ‘licentiaat doctorandus’ in de bedrijfseconomie. Hij legde de helft hiervan af in het Italiaanse Pavia en deed zijn mondelinge examens in het Italiaans. Die taal is door het niet-gebruik spijtig genoeg wel volledig weggedeemsterd.
Na zijn legerdienst deed Hendrik werkervaring op bij Sara Lee, waar hij als marketing-verantwoordelijke voor de tandpastamerken Prodent en Zendium de strijd aanbond met de bacterie 'Streptococcus Mutans'. Hij was ook verantwoordelijk voor het bad- en doucheproduct Sanex.
Later ging Hendrik internationaal en trok voor 2 jaar naar de Harvard Business School om zijn MBA te halen. Hij volgde een interessante opleiding en kreeg er in de vele case-discussies de kans om ervaring te delen en ook op te doen.
Na zijn Amerikaanse jaren ging Hendrik in 1995 aan de slag bij consultingbedrijf McKinsey&Co.
Hij was er actief in de supermarkt- en banksector waar hij later bij een klant collega Bart Tommelein leerde kennen. Het was zeker een zeer vormende periode in zijn leven en Hendrik leerde er dat echt leiderschap gelijk is aan coaching. De beste teamleaders waren diegenen die voortdurend tips gaven om het in de toekomst beter te doen en die mensen die iemand voortdurend positief steunden. Zo motiveer je mensen, ervaarde Hendrik.
Vanaf 1998 nam hij de fakkel over van zijn moeder en tweede vader en werd hij zaakvoerder van het familiebedrijf.
De politieke microbe
Hendrik werd politiek actief toen hij na zijn middelbare studies naar Leuven trok om economie te studeren. De confrontatie met het pure marktdenken in de eerste kandidatuur kwam bij hem zeer hard aan. Terwijl hij bezig was met de vrije markt en hoe vraag en aanbod zich in het midden van de curve ontmoeten, merkte hij dat zijn broers en zus met totaal andere zaken bezig waren. Hij zocht inspiratie en vond die bij de christen-democratie.
Hendrik blikt graag terug op deze periode en stelt dat hij met zijn politieke activiteiten een verlengstuk brouwt aan zijn ervaringen en zijn werk als praeses bij Ekonomika. Hij heeft toen met een ploeg enthousiaste vrienden een memorabel jaar voor de leden georganiseerd. Naast de grote activiteiten heeft hij vooral gewerkt op een vernieuwende aanpak waardoor àlle Leuvense studentenkringen terug met één stem konden spreken. Ook zijn ervaringen in de faculteits- en departementsraad komen hem nog steeds van pas.
Hendrik heeft veel geleerd in Leuven, maar de Universiteit was bovenal een bron van diepe vriendschap. Hij zal die tijd altijd koesteren.
De politieke loopbaan
Hendriks politieke loopbaan startte echt in 2000 toen hij deelnam aan de gemeenteraads-verkiezingen in Jabbeke. Hij werd eerste schepen bevoegd voor ruimtelijke ordening, financiën, jeugd en verkeersveiligheid.
In 2003 legde hij als eerste opvolger de eed af in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Hij ontpopte zich al snel als CD&V-begrotingsspecialist en legde het wankele paarse begrotingsbeleid helemaal bloot.
De verpakking is belangrijk maar het is de inhoud die telt
In zijn boekje ‘het huis van Jolien’ schreef Hendrik in 2001 zijn visie neer over waar de partij naartoe moest evolueren: een doelgerichte volkspartij. Hij pleitte voor een duidelijk beleid waarbij de partij keuzes maakt. Er werd in het verleden teveel beslissingen in het centrum genomen: ‘mossel noch vis', dixit Hendrik. Zijn boekje kreeg ruime weerklank en Hendrik werd in 2002 door voorzitter Stefaan De Clerck gevraagd om het ondervoorzitterschap van de CVP op zich te nemen. In september 2002 werd hij voorzitter van het sociaal-economisch congres in Antwerpen.
Hendrik trok de lijst bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 en behaalde met zijn ploeg 15 van de 23 zetels. Als burgemeester waakte hij over de openbare orde, algemeen beleid, intercommunales en financiën in Jabbeke. Jabbeke haalde reeds 2 maal de vermelding 'beste West-Vlaamse gemeente voor woon- en leefkwaliteit'. Tijdens zijn periode als verantwoordelijke financiën had Jabbeke 10 jaar een soms omvangrijk overschot op de begroting.
Hendrik behaalde bij de verkiezingen van 2010 vanop de 4e plaats een goede score: 37095 stemmen. Als federaal volksvertegenwoordiger volgt hij in de Kamer de financiële en begrotingsdossiers op van de commissie financiën en begroting.
Momenteel houdt Hendrik ook de vinger aan de pols als gemeenteraadslid in Jabbeke.
Zijlijn
Het ligt niet in de aard van Hendrik om vanaf de zijlijn toe te kijken. Via constructieve voorstellen probeert hij mee een oplossing uit te werken. Eind 2008 stelde hij zijn nota 'De Personele Unie en een herstelfonds voor Wallonië' voor. Hij hertekende hierbij de contouren van ons land en stelde een sociaal-economische onafhankelijkheid van Vlaanderen en Wallonië voor binnen België, dat enkel nog verantwoordelijk zou zijn voor defensie, justitie, politie, binnenlandse- en buitenlandse zaken. In ruil hiervoor stelde hij voor om te investeren in Wallonië via een eenmalig en omvangrijk herstelfonds.
Hendrik over politiek: “Politiek moet de mensen helpen zich maximaal te ontplooien op sociaal, spiritueel en materieel vlak.”
