Met het Lambermontakkoord beschikt Vlaanderen sinds 2002 over meer fiscale autonomie: afschaffen van het kijk- en luistergeld, hervorming en verlaging van het registratie- en schenkingsrecht... Is een verdere autonomie op fiscaal vlak wenselijk of zal dit enkel leiden tot fiscale concurrentie tussen Vlaanderen, Wallonië en Brussel?

Het begrip ‘fiscale concurrentie’ is in deze slecht gekozen daar het de mensen meer schrik aanjaagt dan nodig. Het gaat hier niet om elkaar vliegen af te vangen maar wel om over de ruimte te beschikken om eigen accenten te leggen. Goede voorbeelden kunnen trouwens inspirerend werken: zo hebben Brussel en Wallonië inzake de hervorming van het schenkingsrecht, Vlaanderen gevolgd zodat alle Belgen er baat bij hebben. CD&V wil dat alle overheden hun kerntaken kunnen uitvoeren en daar dus ook de middelen toe kunnen genereren.

Het regionaliseren van de fiscale bevoegdheden heeft ertoe geleid dat zowel gezinnen als ondernemingen in Vlaanderen minder belastingen betalen (volgens een onderzoek van de SERV, Sociaal-Economische Raad Vlaanderen gaat het over 2,2 miljard euro in 2009 of 9% belastingsverlaging). Minder fiscale druk is trouwens essentieel om economische groei, voldoende werkgelegenheid en onze concurrentiepositie ten opzichte van het buitenland te vrijwaren.

CD&V ziet fiscaliteit als een beleidsinstrument voor de deelstaten. Decentralisatie van de belastingsopbrengsten moet de deelstaten responsabiliseren zodat de inkomsten van de deelstaten aan de uitgaven gekoppeld kunnen worden. Eigen verantwoordelijkheid nemen is hier het sleutelwoord. Een deelstaat die goed presteert moet daar ook de financiële gevolgen van ondervinden. Dat is het geval als (een deel van) de personen- en vennootschapsbelasting rechtstreeks naar die deelstaat gaat. Op die manier vaart ook u er wel bij.

Hendrik Bogaert

Lid commissie Financiën en Begroting

Verschenen in CD&V Direct - september-oktober 2010